Բրյուսելի անկեղծությունը… Արդեն մի քանի ժամ կլինի, որ Եվրամիության ղեկավար Շառլ Միշելը հանդես եկավ հայտարարությամբ, որտեղ ներառված են բազմաթիվ հակասական կենացներ։

Կա հիմնարար բնույթի մի հարց, ինչը շատ կարևոր է որևէ ժողովրդի էությունն իր ամբողջության մեջ գնահատելու համար, որը կայանում է նրանում, որ հաճախ ժողովրդի լավ կամ վատ վիճակները կապված չեն լինում իր էության հետ, այլ որոշվում են արտաքին հանգամանքներով:

Երևանի գալիք ընտրությունները մթնոլորտի առումով ցավալիորեն նման են Արցախի վերջին (2020 թ.) նախագահական ընտրություններին։ Այնտեղ էլ կար իշխանական ֆավորիտ, կային ընդդիմադիր թեկնածուներ, կային ազդեցիկ ուժեր, որոնք սատարում էին այս կամ այն թեկնածուին, կային ոմանք, որ հրապարակայնորեն աջակցում էին մեկին, բայց իրականում՝ մյուսին, և այլ բաներ։ Ամեն ինչ կար, բացի՝ իրականության ճիշտ ընկալումից և, հետևաբար, ճիշտ բովանդակությունից։ 2020 թ. ընտրություններից մի քանի ամիս առաջ շատերիս մոտ կար ծանր զգացողություն, որ սա ընտրություն է պատերազմի նախօրեին։

150-րդ օրն է, ինչ Արցախը գտնվում է տոտալ շրջափակման մեջ: 150-րդ օրն է, ինչ Ռուսաստանի ու Ադրբեջանի պայմանավորվածությամբ (չի բացառվում նաև Հայաստանի/լավագույն դեպքում՝ լուռ համաձայնությամբ) փակ է Բերձորի միջանցքը։ Հումանիտար աղետն օրեցօր ահագնանում է:

Թվում է, թե արդեն ամեն ինչ քննարկվել է, ու գիտենք, թե մենք ով ենք, որոնք են մեր հնարավորություններն ու կարողությունները, որն է մեր տեղը ուժային դաշտում, և հանգել ենք տխուր եզրակացությունների։

Եկեք հանգիստ թողնենք Մեգամոլի խաղարկության հասարակությանը։ Թեև տեսարանն իրոք տխուր էր, բայց դա լուծման չտանող ուղղություն է։ Վատ ապրող, դժվար ապրող, փոքր շահի հասարակություն էր, ոչ ավելին։

Վերջին օրերի թե՛ պաշտոնական, թե՛ ոչ պաշտոնական տեղեկատվություններից ակնհայտ է, որ ՀՀ իշխանությունները վերջնականապես ակցանի մեջ են առնված իրենց անվտանգային և դիվանագիտական սին քաղաքականության արդյունքում: Հատկապես Վաշինգտոնյան պլատֆորմում Բլինքենի կողմից հայտարարված մեկշաբաթյա բանակցային մարաթոնից պարզ է դառնում, որ ի սկզբանե համաձայնեցված դիրքային և սկզբունքային զիջումները, որոնք պաշտոնական Երևանը արդեն կատարել էր մինչ բանակցության մեկնելը, ադրբեջանա-թուրքական ալյանսին չեն բավարարում:

Ինչ պետք է արվեր ինստիտուցիոնալ մակարդակով և չարվեց:

Լաչինում ադրբեջանական անցակետի բեմադրությունն անխոս ստացվեց: Բռավո՛, կազմակերպիչներին: Սցենարը լավն էր, մտահաղացումը՝ հաջող, շոուն՝ դիտարժան:

Իշխանությունները գնում են Հայաստանի Երրորդ Հանրապետության վերջին էջը փակելու ճանապարհով: Գլխավոր հանձնիչի վերջին շաբաթվա մարզային, գյուղական այցերի համարյա ամենօրյա ռեժիմը ցույց է տալիս, որ լեգիտիմության խորը ճգնաժամի մեջ գտնվող իշխանությունը փորձ է անում ռեաբիլիտացնել թե՛ իր վարկանիշը, թե՛ մոնիտորինգ անել տրամադրությունները՝ հանձնման վերջին ակտից առաջ: